The World Is A Stage

The world is a stage
And God is the Star
Τhe perpetual play is Disappearance
We were all invited
And once we arrived
He disappeared from the stage
And there we were left
Waiting for Him to reappear
But He never did
More people came
And those who were there at first
Are long gone now
But the story kept on
Mouth to mouth
Heart to heart
And people still wait
For the Star to reappear
And no one alive is really certain
If the Star ever set foot on stage
Only thing left is the theater
And the orphans waiting
In vain

Advertisements
The World Is A Stage

Chris meets Johnny.

CC: Hey Johnny. How you been, I see you’ve found a nice spot up here…

JC: What? What time is it? What the hell are you doing up here so early Chris? I wasn’t expecting to see you.. not in this decade anyway.

CC: Yea, it is kinda strange Johnny. But my time came and I had to go… You know how it is once your name’s heard through the speakers.

JC: Well nevermind Chris, time is irrelevant anyway. Now you’re here and this is the best place you can be. We should play that song of yours sometime, I love it man! But first go settle down somewhere near your friends. They’re down the hall.

CC: Oh man yes that’d be great Johnny… thanks. I see Andrew, Kurt, Layne and Scott down there, I better go say hi… See what those cats were up to all these years.
I’ll see you around Johnny take care.

JC: You too Chris.

Chris meets Johnny.

ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

Νομίζω ήταν εκείνη τη μέρα. Εκείνη τη μέρα αποφάσισα ότι δεν πρόκειται να πεθάνω. Δηλαδή όντως, συνέβη εκείνη τη μέρα κάτι μέσα μου, μέσα στο κεφάλι μου, που με έκανε να δημιουργήσω και ταυτόχρονα να κλειδώσω αυτή την πεποίθηση. Δε θα πέθαινα. Όχι, μην σκέφτεσαι βλακείες, δεν εννοώ ότι θα ήμουν αθάνατος, ούτε καν. Απλά ήξερα ότι όταν πέθαινα, θα πέθαινα από φυσικά αίτια. Όχι από ατύχημα, φόνο, ανατίναξη, όχι από κάτι απότομο και βίαιο τελοσπάντων. Άντε να ‘ταν από καμμιά αρρώστια. Γέρος. Continue reading “ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ”

ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

ΤΟ ΦΛΑΗΕΡ, Η ΦΙΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

Έβγαλα τη Φιόνα βόλτα. Εδώ στη γειτονιά, στο Γουδί, στο κομμάτι που ανήκει στο Δήμο Αθηναίων.

Σε όλα τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έχει τοποθετηθεί φλάηερ υποψηφίου, με κολγκέητ χαμόγελο και τον Παρθενώνα από πίσω, σε πρασινοκίτρινη γραφιστική σύνθεση. Ξεκολλάω, στην κυριολεξία, ένα από το τζάμι του δικού μου αυτοκινήτου, όχι δεν ήταν αυτοκόλλητο, απλά το παρμπρίζ είχε πιάσει ένα παχύ κολλώδες στρώμα από αυτή την ουσία, που βγάζουν τα δέντρα-εφιάλτες για τους αλλεργικούς (ή μήπως την ουσία αυτή τη βγάζουν τα έντομα την Άνοιξη, δεν ξέρω και δε θέλω να σε γελάσω). Το λοιπόν, το έχω παρκαρισμένο κάτω από ένα τέτοιο δένδρο δύο μέρες τώρα, οπότε φαντάζεσαι. Continue reading “ΤΟ ΦΛΑΗΕΡ, Η ΦΙΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ”

ΤΟ ΦΛΑΗΕΡ, Η ΦΙΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Είναι κι αυτή η ελευθερία που δεν την αντέχουμε. Γεννημένοι σκλάβοι από κούνια, πλασμένοι για περιορισμένη κίνηση, όνειρα και προσδοκίες. Βλέπεις η Γη δεν είναι άπειρη, μόνο η φαντασία μας κι αυτή χάνεται με την ηλικία και την “ωριμότητα”. Η ελευθερία είναι αφύσικη, κοντράρει, δημιουργεί προβλήματα και ανάγκη για κανόνες και οριοθέτηση και ακριβώς εκεί, στις ρωγμές της ατελούς χαρτογράφησης της ανθρώπινης ύπαρξης (που αντίθετα με τη Γη είναι άναρχη και άπειρη), τρυπώνουν όλα τα κακά αυτού του όντος, ο φασισμός, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία και η μητέρα όλων, η ανασφάλεια.

Continue reading “ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ, ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΧΟΡΔΕΣ, ΜΠΟΖΟΝΙΑ, ΓΑΤΕΣ, Ο ΣΡΕΝΤΙΓΚΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ

Σήμερα είχα την τύχη να είμαι αποδέκτης μιας πολύ ευγενικής χειρονομίας από έναν άνθρωπο. Ο χθεσινός εαυτός μου, σκεπτόμενος το σημερινό εαυτό, μερίμνησε και ετοίμασε ένα φίλτρο με μια δόση καφέ να με περιμένει στην καφετιέρα μαζί με το νερό, γλυτώνοντας το σημερινό μου εαυτό, από μια επιπλέον χρονοτριβή, μεγιστοποιώντας έτσι την απόλαυση μιας μυρωδάτης κούπας καφέ. Λόγω της φροντίδας και της πρόνοιας του χθεσινού μου εαυτού για λογαριασμό μου,  είχαν μείνει μόνο δύο βήματα για την ολοκλήρωση του αλγορίθμου παρασκευής του καφέ και μάλιστα τα πιο απλά.. το πάτημα του κουμπιού και το σερβίρισμα-ανακάτεμα (ναι, ο απίστευτα τρυφερός χθεσινός μου εαυτός είχε προβλέψει και την κούπα με τη ζάχαρη, έτοιμη μπροστά στην καφετιέρα με το κουταλάκι). Continue reading “ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ, ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΧΟΡΔΕΣ, ΜΠΟΖΟΝΙΑ, ΓΑΤΕΣ, Ο ΣΡΕΝΤΙΓΚΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ”

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ, ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΧΟΡΔΕΣ, ΜΠΟΖΟΝΙΑ, ΓΑΤΕΣ, Ο ΣΡΕΝΤΙΓΚΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ

ΤΟ ΕΝΤΟΜΟ

Με την άκρη του ματιού του ξεχώρισε τα φτερά του εντόμου, να λαμπυρίζουν μέσα στο σκοτάδι. Το μοναδικό φως στο δωμάτιο προερχόταν από ένα μικρό φοιτητικό φωτιστικό, από αυτά με το διακόπτη στη βάση του βραχίονα. Το έντομο είχε σταθεί ακριβώς εκεί, πάνω στο διακόπτη και τα φτερά του φωσφόριζαν στο κίτρινο φως της λάμπας. Ο υπόκωφος ήχος του ηλεκτρισμού, ίσα που διακρινόταν μέσα στην απόλυτη ησυχία του απομονωμένου δωματίου εκείνη την ώρα. Το έντομο όμως, σαν παράσιτο λευκού θορύβου, διέκοπτε τη συνεχή ροή ησυχίας, τρίβοντας τα φτερά του και χτυπώντας ανεπαίσθητα τα μικροσκοπικά του πόδια, πάνω στο πλαστικό. Continue reading “ΤΟ ΕΝΤΟΜΟ”

ΤΟ ΕΝΤΟΜΟ

Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΕΤΡΑ

Χώρισαν σχετικά ήσυχα. Πολιτισμένα θα έλεγε κάποιος. Είχε πάρει τα περισσότερα πράγματά του τις προηγούμενες φορές που είχε μείνει για το βράδυ σπίτι της, εκείνες τις τελευταίες φορές που ήλπιζε, όχι ιδιαίτερα όμως, ότι κάτι θα φτιάξει. Παρ’ όλα αυτά το πρωί της επομένης, όλο και κάτι μάζευε. Εκείνη το παρατηρούσε, κάθε φορά που επέστρεφε στο διαμέρισμα το απόγευμα μετά τη δουλειά, αλλά ποτέ δεν το σχολίαζε. Σφιγγόταν λίγο η καρδιά της, αλλά ένιωθε μια νομοτελειακή πίεση στο σβέρκο της να μην της επιτρέπει να το κάνει θέμα, ούτε και να προσπαθεί να αντιστρέψει κάτι από την δυσοίωνη πορεία που γινόταν αισθητή όλο και πιο πολύ. Ήταν, θα έλεγες, “μιλημένο” να τελειώσει το έργο. Έμενε στον αέρα μόνο λίγη πικρία από τη διαπίστωση της ματαιότητας όλης αυτής της ενέργειας, που είχαν διοχετεύσει και οι δύο τα τελευταία πέντε χρόνια, σε αυτό το δίπολο που είχαν δημιουργήσει μαζί. Ας είναι όμως, τι μπορείς να κάνεις άλλωστε; Όλα αργά ή γρήγορα τελειώνουν, πόσο μάλιστα ένα δίπολο που στροβιλιζόταν πιο γρήγορα κι από όσο θα άντεχε κάποιος, χωρίς να κάνει εμετό.. Continue reading “Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΕΤΡΑ”

Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΕΤΡΑ

Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

Οι ήχοι από πριν έχουν βαρεθεί να επαναλαμβάνονται στο κεφάλι του, καθώς ψάχνει κάτι να του κάνει συντροφιά στο δρόμο της επιστροφής. Ευτυχώς οι άνθρωποι ακόμα κάνουν πάρτυ σε αυτή την πόλη, αλλά τώρα η σιγή είναι αυτό που λέμε ‘νεκρική’ και αυτή η ηχώ από ανθρώπινες φωνές και μουσικές, που έχει γίνει λούπα μέσα στα ακουστικά του νεύρα, τον κρατάει από τον πανικό. Μόλις πριν ήταν ανάμεσα σε τόσο κόσμο – έστω, αυτού του είδους τον κόσμο που δεν αντέχει, με τα άπειρα φρουφρού, τις άναρθρες φωνές και τα πολλά θαυμαστικά στα επιφωνήματα – κι όμως τώρα νιώθει σαν αστροναύτης στον Άρη, τόση μοναξιά… αν βέβαια δεχτούμε ότι δεν υπάρχουν Αρειανοί. Ο συμπαντικός θόρυβος που λαμβάνουν οι δορυφόροι των ανθρώπων θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή, παρ’ ότι θεωρείται απίστευτα ενοχλητικός, αφού η ησυχία γύρω του έχει αρχίσει να γίνεται αποπνικτική και σε συνδυασμό με την ακριβώς αντίθετη κατάσταση που επικρατεί μέσα του, δημιουργείται ένα εκρηκτικό μείγμα έτοιμο για ανάφλεξη. Σε πολύ λίγο θα βρεθεί και το φυτίλι. Continue reading “Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ”

Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ