Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

Οι ήχοι από πριν έχουν βαρεθεί να επαναλαμβάνονται στο κεφάλι του, καθώς ψάχνει κάτι να του κάνει συντροφιά στο δρόμο της επιστροφής. Ευτυχώς οι άνθρωποι ακόμα κάνουν πάρτυ σε αυτή την πόλη, αλλά τώρα η σιγή είναι αυτό που λέμε ‘νεκρική’ και αυτή η ηχώ από ανθρώπινες φωνές και μουσικές, που έχει γίνει λούπα μέσα στα ακουστικά του νεύρα, τον κρατάει από τον πανικό. Μόλις πριν ήταν ανάμεσα σε τόσο κόσμο – έστω, αυτού του είδους τον κόσμο που δεν αντέχει, με τα άπειρα φρουφρού, τις άναρθρες φωνές και τα πολλά θαυμαστικά στα επιφωνήματα – κι όμως τώρα νιώθει σαν αστροναύτης στον Άρη, τόση μοναξιά… αν βέβαια δεχτούμε ότι δεν υπάρχουν Αρειανοί. Ο συμπαντικός θόρυβος που λαμβάνουν οι δορυφόροι των ανθρώπων θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή, παρ’ ότι θεωρείται απίστευτα ενοχλητικός, αφού η ησυχία γύρω του έχει αρχίσει να γίνεται αποπνικτική και σε συνδυασμό με την ακριβώς αντίθετη κατάσταση που επικρατεί μέσα του, δημιουργείται ένα εκρηκτικό μείγμα έτοιμο για ανάφλεξη. Σε πολύ λίγο θα βρεθεί και το φυτίλι. Continue reading “Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ”

Advertisements
Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

Hold Back Desire For Danger

My first experience ever  with a band in a studio, was when I was 15 years old, as a drummer, and the band, “Casus Belli”, played mainly metal. Old school Sabbath-like metal. I think we did 2 or 3 rehearsals, in a building under occupation by a local anarchist group of young musicians and artists, somewhere in Peristeri, Athens.

Right after that, came “Neverland”, the band which would eventually transform into “Cyanna”. Continue reading “Hold Back Desire For Danger”

Hold Back Desire For Danger

IMPORTANT INFORMATION FOR THE YEARS TO FOLLOW

There is a vast number of people out there not getting any sun // There is a huge lack of balance in the core of our society // There is so much hatred and rage being cultivated as we speak // The lines and barriers between us are crumbling down, but not for the purpose of getting closer to one another // Love and solidarity are not primary targets in people’s lives anymore – not for a long time now anyway // Ideas are separating us – they were meant to unite // Art is merely a game of contacts and politics, real expression is not a priority either – that’s sad // The soul of man, the soul of society is being torn as if it never existed, as if it never was needed // Most people will abandon relationships of all kinds in search of their own peace – but there’s no such thing, is there? // No man is an island – no woman
There is a vast number of people out there not getting any Sun.

IMPORTANT INFORMATION FOR THE YEARS TO FOLLOW

ΓΛΥΚΕΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

Άμα πεθάνω φέτος, θα χάσω πολλά;
Σαν τον Καρυωτάκη
με μια σφαίρα στην καρδιά

Άμα η γραμμή μου άδοξα τελειώνει
μια χρονιά πριν του Ιησού
ο αριθμός Του ο άγιος κοντοζυγώνει

Άμα ο σκοπός μου φάνηκε
και η αργή μου κίνηση βάθυνε,
στην κόγχη του χρόνου στέκομαι,
σαν εκκρεμές που έληξε

Πόσα με περιμένουν δαιμόνια·
Με τρίαινες θαλασσινές και αρχαίες,
πώς βαθιά στην άβυσσο περνούν τα χρόνια!

Άμα δε ζήσω φέτος, θα θυμηθώ ξανά;
Σαν το χλωμό Kοράκι
πάνω απ’ το μνήμα σαν σκιά

ΓΛΥΚΕΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Ήταν ένα μικρό, γλυκό αρνάκι που, όταν θα μεγάλωνε, ήθελε να γίνει τσοπάνος. Και μήνα με το μήνα, ψήλωνε και πάχαινε και γινόταν όλο και πιο τροφαντό, ώσπου ήρθε Πάσχα και ο τσοπάνος το πήρε μαζί του στην πόλη. Το αρνάκι χάρηκε, γιατί νόμιζε ότι θα πάει στο σχολείο να γίνει τσοπάνος. Όταν έφτασαν στο χασάπη, ο τσοπάνος του χάιδεψε λίγο την κεφαλή και αφού του ψιθύρισε στο αυτί κάτι στα ανθρώπινα, το έδωσε στο χασάπη.
Αχ μικρό αρνάκι, τι κουτό που είσαι.

ΑΝΕΚΔΟΤΟ

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΞΕΚΙΝΑ

Η φάση έχει αγριέψει. Το Ελλάς για πολλοστή φορά διχασμένο αυτομαστιγώνεται. Οι “σωτήριες” μεγάλες δυνάμεις, τρυφερά το ατενίζουν με σάλια να τρέχουν στα λιγδωμένα αναγεννησιακά μουστάκια τους. Φανατισμένες φωνές, σελφ ράιτσεους λόγια ποτάμι, όλοι αναζητούν την ιστορική δικαίωση του εμφυλίου, που ακόμα δεν έχει τελειώσει. “Αφού πρέπει να τελειώσει πρώτα ο Πελοποννησιακός για να λήξουμε τον εμφύλιο μάναμ”, λέει ένας γεροντάρας στηριζόμενος στην γκλίτσα με το σκαλιστό χερούλι, μέσα από κάποια καρτποστάλ σε περίπτερο του Μοναστηρακίου. Λαϊκοδεξιοί αμόρφωτοι, αριστεριστές από τα βόρεια προάστια με γονείς εργολάβους, φασίστες με τεστοστερόνη στις φλέβες αντί για αίμα, αυταρχικοί κλικαδόροι επαναστάτες με στόμα από βιτριόλι, επαγγελματίες φοιτητές πολιτικοί, απόγονοι δοσίλογων και λαδεμπόρων, μικρο- και μεγαλο-απατεώνες επιχειρηματίες ποδοσφαιρόφιλοι, συντεχνίες και μαφίες “αγανακτισμένων”. Εμείς και εσείς και αυτοί.

Καλή τύχη μάγκες, το πανηγύρι ξεκινά.

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΞΕΚΙΝΑ

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ

Τη γραμμή του ορίζοντα οριοθετούσε το σχοινί, που είχε τεντώσει στο μπαλκόνι από άκρη σ’ άκρη, για να απλώνει τα ρούχα. Μέσα από το διπλό κρύσταλλο της μπαλκονόπορτας, η λεπτή γραμμή του σπάγγου διαχώριζε τα τσιμεντένια βράχια της πόλης, από το γαλαζογκρί του ουρανού. Ήταν σαν ο κόσμος να είχε σχεδιαστεί πάνω και κάτω από τα απλωμένα ρούχα, επίτηδες. Ίσως τυχαίο, ίσως απλά να φρόντιζε να κοιτάει πάντα από αυτή τη γωνία, ώστε να συμβαίνει αυτό το εφέ. Ασήμαντη λεπτομέρεια και καλύτερα ας την αφήσουμε – θα συμβούν άλλα σημαντικότερα πράγματα στη συνέχεια. Continue reading “ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ”

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ

ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ Η ΘΛΙΨΗ

Είναι εντυπωσιακό το πόσο αδύνατο είναι να κρύψει κανείς τη θλίψη του από τη μητέρα του. Τα μάτια της μητέρας βλέπουν μέσα σου, πίσω από το βλέμμα που έχεις τελειοποιήσει να μην προδίδει τίποτα, αυτό που σε έχει βγάλει ασπροπρόσωπο σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση. Βλέπει ακόμα και πέρα από την έκφραση που συγκρατείς με κάθε σου δύναμη, αυτή που έχεις τόσο περίτεχνα σμιλέψει σαν σε γύψο, “τη μάσκα που κρύβεις κάτω απ’ τη μάσκα που φοράς”. Η μητέρα σου τα βλέπει και τα ξέρει όλα, πριν της τα πεις, πριν μαρτυρήσεις.

Continue reading “ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ Η ΘΛΙΨΗ”

ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ Η ΘΛΙΨΗ

Resolution

The Waves Are Coming For Us

2012 is waiting for us sharpening the knives // The world is at a turning point in history obviously // This status quo cannot hold for long, let’s hope for a braver version of this reality // Things we’ve been watching on films or reading in books the past few decades are now more or less part of that reality // The dream state in which humanity has undergone (or has always been) needs to end // Is there a blood spilling era ahead? // Hope not // But if there is, so be it // People are more conscious of the borders between them than ever before

Sleep less // Live more // Say less stupid things // Drink more juice // Don’t believe the hype anymore

Resolution

2012 ΣΤΑΡΤΣ ΝΑΟΥ

Τώρα που τα ψέμματα τελειώσανε, τώρα που φάνηκε ποιός κυβερνάει και πόσο ζυγίσει το χρυσάφι τους, τώρα που έδειξε το πρόσωπό του και τα κέρατά του το θηρίο, τώρα που ξεδιάντροπα μιλάνε και περπατάνε οι διεφθαρμένοι, τώρα που το χάος του προηγούμενου αιώνα ξέρασε ιδεολογίες χρώματα και ονόματα, τώρα που η ιστορία ξαναγράφεται και ο θεός παρακολουθεί αμήχανα, τώρα που η franchised πραγματικότητα έχει θολώσει από τα χνώτα των μορφωμένων, εύστροφων και ξύπνιων, πεινασμένων νέων, τώρα που ο θάνατος σου η ζωή μου σιχαμένε, τώρα που η μιζέρια απέκτησε αιτία, τώρα.. τώρα;
Τώρα τι; Continue reading “2012 ΣΤΑΡΤΣ ΝΑΟΥ”

2012 ΣΤΑΡΤΣ ΝΑΟΥ