ΑΡΧΙΑ

Πατρι-αρχία;
Μητρι-αρχία;
ή Αν-αρχία;
Ποιος θα αναλάβει τη βία;
Advertisements
ΑΡΧΙΑ

ΤΟ ΦΛΑΗΕΡ, Η ΦΙΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

Έβγαλα τη Φιόνα βόλτα. Εδώ στη γειτονιά, στο Γουδί, στο κομμάτι που ανήκει στο Δήμο Αθηναίων.

Σε όλα τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έχει τοποθετηθεί φλάηερ υποψηφίου, με κολγκέητ χαμόγελο και τον Παρθενώνα από πίσω, σε πρασινοκίτρινη γραφιστική σύνθεση. Ξεκολλάω, στην κυριολεξία, ένα από το τζάμι του δικού μου αυτοκινήτου, όχι δεν ήταν αυτοκόλλητο, απλά το παρμπρίζ είχε πιάσει ένα παχύ κολλώδες στρώμα από αυτή την ουσία, που βγάζουν τα δέντρα-εφιάλτες για τους αλλεργικούς (ή μήπως την ουσία αυτή τη βγάζουν τα έντομα την Άνοιξη, δεν ξέρω και δε θέλω να σε γελάσω). Το λοιπόν, το έχω παρκαρισμένο κάτω από ένα τέτοιο δένδρο δύο μέρες τώρα, οπότε φαντάζεσαι. Continue reading “ΤΟ ΦΛΑΗΕΡ, Η ΦΙΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ”

ΤΟ ΦΛΑΗΕΡ, Η ΦΙΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Είναι κι αυτή η ελευθερία που δεν την αντέχουμε. Γεννημένοι σκλάβοι από κούνια, πλασμένοι για περιορισμένη κίνηση, όνειρα και προσδοκίες. Βλέπεις η Γη δεν είναι άπειρη, μόνο η φαντασία μας κι αυτή χάνεται με την ηλικία και την “ωριμότητα”. Η ελευθερία είναι αφύσικη, κοντράρει, δημιουργεί προβλήματα και ανάγκη για κανόνες και οριοθέτηση και ακριβώς εκεί, στις ρωγμές της ατελούς χαρτογράφησης της ανθρώπινης ύπαρξης (που αντίθετα με τη Γη είναι άναρχη και άπειρη), τρυπώνουν όλα τα κακά αυτού του όντος, ο φασισμός, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία και η μητέρα όλων, η ανασφάλεια.

Continue reading “ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΞΕΚΙΝΑ

Η φάση έχει αγριέψει. Το Ελλάς για πολλοστή φορά διχασμένο αυτομαστιγώνεται. Οι “σωτήριες” μεγάλες δυνάμεις, τρυφερά το ατενίζουν με σάλια να τρέχουν στα λιγδωμένα αναγεννησιακά μουστάκια τους. Φανατισμένες φωνές, σελφ ράιτσεους λόγια ποτάμι, όλοι αναζητούν την ιστορική δικαίωση του εμφυλίου, που ακόμα δεν έχει τελειώσει. “Αφού πρέπει να τελειώσει πρώτα ο Πελοποννησιακός για να λήξουμε τον εμφύλιο μάναμ”, λέει ένας γεροντάρας στηριζόμενος στην γκλίτσα με το σκαλιστό χερούλι, μέσα από κάποια καρτποστάλ σε περίπτερο του Μοναστηρακίου. Λαϊκοδεξιοί αμόρφωτοι, αριστεριστές από τα βόρεια προάστια με γονείς εργολάβους, φασίστες με τεστοστερόνη στις φλέβες αντί για αίμα, αυταρχικοί κλικαδόροι επαναστάτες με στόμα από βιτριόλι, επαγγελματίες φοιτητές πολιτικοί, απόγονοι δοσίλογων και λαδεμπόρων, μικρο- και μεγαλο-απατεώνες επιχειρηματίες ποδοσφαιρόφιλοι, συντεχνίες και μαφίες “αγανακτισμένων”. Εμείς και εσείς και αυτοί. Καλή τύχη μάγκες, το πανηγύρι ξεκινά.

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΞΕΚΙΝΑ

BLACK DOG

Λένε πως ο πρώτος που θάβεται σε ένα νέο νεκροταφείο, αναλαμβάνει το καθήκον να το φυλάει, κόβοντας βόλτες γύρω – γύρω στον αιώνα τον άπαντα. Μια μεταθανάτια καριέρα που λίγοι θα αγαπούσαν. Για να αποφευχθεί αυτή η αγγαρεία να βαρύνει ανθρώπινη ψυχή, κάποιοι μάγκες σκαρφίστηκαν το εξής τέχνασμα, το οποίο η γραφειοκρατία του Κάτω Κόσμου φαίνεται να έχαψε: κάθε φορά που ένα νέο παράρτημα της επιχείρησης – κολοσσού με τη γενική επωνυμία “Άδης” έκανε εγκαίνια, ο πρώτος που είχε την τύχη να την πέσει στο καθαγιασμένο χώμα ήταν σκύλος. Έτσι, η φύλαξη της περιουσίας της Αστάρτης περνούσε αυτομάτως σε έναν γνήσιο και γονιδιακά κατοχυρωμένο εκπρόσωπο του συμπαθέστατου επαγγελματικού χώρου της φύλαξης, ή απλά σεκιούριτι στην καθομιλουμένη.

Continue reading “BLACK DOG”

BLACK DOG