The World Is A Stage

The world is a stage
And God is the Star
Τhe perpetual play is Disappearance
We were all invited
And once we arrived
He disappeared from the stage
And there we were left
Waiting for Him to reappear
But He never did
More people came
And those who were there at first
Are long gone now
But the story kept on
Mouth to mouth
Heart to heart
And people still wait
For the Star to reappear
And no one alive is really certain
If the Star ever set foot on stage
Only thing left is the theater
And the orphans waiting
In vain

Advertisements
The World Is A Stage

ΓΛΥΚΕΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

Άμα πεθάνω φέτος, θα χάσω πολλά;
Σαν τον Καρυωτάκη
με μια σφαίρα στην καρδιά

Άμα η γραμμή μου άδοξα τελειώνει
μια χρονιά πριν του Ιησού
ο αριθμός Του ο άγιος κοντοζυγώνει

Άμα ο σκοπός μου φάνηκε
και η αργή μου κίνηση βάθυνε,
στην κόγχη του χρόνου στέκομαι,
σαν εκκρεμές που έληξε

Πόσα με περιμένουν δαιμόνια·
Με τρίαινες θαλασσινές και αρχαίες,
πώς βαθιά στην άβυσσο περνούν τα χρόνια!

Άμα δε ζήσω φέτος, θα θυμηθώ ξανά;
Σαν το χλωμό Kοράκι
πάνω απ’ το μνήμα σαν σκιά

ΓΛΥΚΕΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

ΟΜΙΛΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΚ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΣ

Δε θέλω να είμαι Ελληνας πια.
Δεν είναι μαγκιά πλέον, ούτε και ήτανε ποτέ, όπως φάνηκε.
Δεν είναι ωραίον πια.
Είναι αβάσταχτο, είναι ένας τόσο κακός συνειρμός,
δεν είναι καν ειλικρινές.
Δεν πιστεύω σε αυτό πια, δεν έχει κάποια ουσία μαγική, ξεχωριστή.
Χάσανε οι Έλληνες και τη βιτρίνα τους ακόμα.
Κάτι στύλοι μείνανε. Κάτι στύλοι ήταν πάντα.
Γεννήθηκα Έλληνας, αλλά μάλλον δε θα πεθάνω τέτοιος.
Θέλω να είμαι ξένος προς αυτό.
Θέλω να κρατήσω απόσταση, να μελετήσω, να κρίνω ψύχραιμα,
να βάλω σε σειρά σωστή τις λέξεις.
Η καταγωγή και η ρίζα είναι πολύτιμη, αλλά τελικά ζεις και χωρίς αυτή,
αν σε τρέφει με δηλητήριο το χώμα.
Πώς να είσαι αυτό που δεν αγαπάς πια;
Μα θέλω μόνο να μιλάω ελληνικά, γιατί αυτά με σώζουνε,
όταν το μυαλό μου δε βρίσκει δρόμο.
Μόνο αυτά μείνανε και όποιος τα πρόλαβε
ας τα κρατήσει.

ΟΜΙΛΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΚ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΣ

ΠΑΝ

Δεν πατούν τα πόδια μου στο πάτωμα
Μόνιμο, βαρύ αυτό το ελάττωμα
Ως του Παρθενώνα το αέτωμα
ανελήφθην πάνω στο ξημέρωμα

Τι ‘ναι αυτό που μέσα μου τραντάζεται
Με φτερά και χάλκινα καλώδια
Με συνδέει το αίμα με το κέντρο σου
Δεν ακούω πια στη σκιά του δέντρου σου

Περπατώ και φλέγεται η ανάσα μου
Τι μικρή, τι φτηνή που είναι η κάσα μου
Με ρυθμό μελανό σαν καρδιογράφημα
Ως κι εδώ ο Διάολος βρίσκει πάτημα

ΠΑΝ

ΑΝΑΜΝΗΣΤΟ

Απρασιόξινη αρχή και λυποσύνης τέλος
Επαρήγορον δεστό σθένος με κλίνει
Ξαναριστά  ευτύχωσε και γλύστρισε εμπρόσθεν

Πριν μετά και μαύριο και τέλειο θολώθηκε
Στον Ασπασμό εμείνει άγιο
Μα το καλύτερο εφύγει

Δώσε να μη λιγεί – δώσε να μην εκκρίζει
Γιατί και πάλι ανάμνηστο
Στην άχνη πίσω ξάνα και θαλό Τώρα

Απ’ τις ημάς κλωστές
Ο πόθος του θεριεύει

ΑΝΑΜΝΗΣΤΟ

ANOTHER SCALE OF CONSCIOUSNESS

I am a cannibal
I eat people and then get stomach burns
Because I eat too much

I am a criminal
I lie more than the president
In a press conference

I am a dog
I sleep on the floor
I’m alone but I don’t care

I found a way
Used to be brave but
Now I’m just pretending

I am the victim
So everybody else will pay
I’m a girl so what’s my name?

It’s easier to love
Someone else and not yourself

ANOTHER SCALE OF CONSCIOUSNESS

ΓΥΜΝΗ

Η ανθρωπότητα είναι γυμνή
Η ανθρωπότητα είναι γυμνή και περιφέρει τα στολίδια της
Καρφιτσωμένα στο πετσί της
Κάνουν θόρυβο
Εις τους αιώνες των αιώνων

Η ανθρωπότητα στήνεται
Επιδεικνύει την κωλοτρυπίδα της
Μα ούτε ο Θεός, ούτε ο ‘Ηλιος – κανείς
Δε θέλει να την πάρει
Είναι γυμνή και καίγεται

Σέρνει τα πόδια της, κουνάει τους γοφούς
Πόρνη και ασύδοτη
Μοιραία περασμένη
Πανάκριβα κοσμήματα γεμίσανε με αίματα
Τα μαύρα πέλματά της

Η ανθρωπότητα είναι γυμνή
Ιστορίας κόρη μονάκριβη
Με απλωμένο σπέρμα στο στομάχι της
Τραβάει μπροστά
‘Ισια στην άβυσσο

ΓΥΜΝΗ

ΕΝ ΑΡΧΗΝ ΗΝ Η ΚΑΤΑΒΥΤΟΣ

Έχοντας προυπαντήσει
Την υπέστατη Κατάβυτο
Κι έχοντας διαμηνύσει
Το Σουρμενά του Χόλυβα
Ιστορροπώ την ραπιντοφόρο γνώση
Στο κέλυφος της Αξουσίας

Σηριχμενώνοντας
Τη ρελαφή του άπειρου
Ιξισοπώ μια υπέρταντη μαντική ιχνογράφηση
Κλείνοντας τον ιστό του μαύριο
Σήμερα

Ρεστραπώ για την κατάπληξη
Και σιγοφαίνω μακρυά απο τις απουψίες

ΕΝ ΑΡΧΗΝ ΗΝ Η ΚΑΤΑΒΥΤΟΣ