Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

Οι ήχοι από πριν έχουν βαρεθεί να επαναλαμβάνονται στο κεφάλι του, καθώς ψάχνει κάτι να του κάνει συντροφιά στο δρόμο της επιστροφής. Ευτυχώς οι άνθρωποι ακόμα κάνουν πάρτυ σε αυτή την πόλη, αλλά τώρα η σιγή είναι αυτό που λέμε ‘νεκρική’ και αυτή η ηχώ από ανθρώπινες φωνές και μουσικές, που έχει γίνει λούπα μέσα στα ακουστικά του νεύρα, τον κρατάει από τον πανικό. Μόλις πριν ήταν ανάμεσα σε τόσο κόσμο – έστω, αυτού του είδους τον κόσμο που δεν αντέχει, με τα άπειρα φρουφρού, τις άναρθρες φωνές και τα πολλά θαυμαστικά στα επιφωνήματα – κι όμως τώρα νιώθει σαν αστροναύτης στον Άρη, τόση μοναξιά… αν βέβαια δεχτούμε ότι δεν υπάρχουν Αρειανοί. Ο συμπαντικός θόρυβος που λαμβάνουν οι δορυφόροι των ανθρώπων θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή, παρ’ ότι θεωρείται απίστευτα ενοχλητικός, αφού η ησυχία γύρω του έχει αρχίσει να γίνεται αποπνικτική και σε συνδυασμό με την ακριβώς αντίθετη κατάσταση που επικρατεί μέσα του, δημιουργείται ένα εκρηκτικό μείγμα έτοιμο για ανάφλεξη. Σε πολύ λίγο θα βρεθεί και το φυτίλι.

Καθώς η ερημιά σφίγγεται γύρω του με κάθε στιγμή που περνά, δεν τον απασχολεί αν θα του επιτεθεί ο γνωστός μανιακός με το αλυσοπρίονο, ή αν το Κτήνος έχει συρθεί πρόσφατα μέσα από τη θάλασσα για να καταβροχθίσει το Θείο Βρέφος. Αυτήν την τεράστια στιγμή, αυτό που τον απασχολεί είναι πολύ πιο εξουθενωτικό, τουλάχιστον για το φτωχό ανθρώπινο μυαλό του. Τα έχει βάλει με την ύπαρξή του, τα μόρια του κορμιού του, δεν είναι σίγουρος αν ανήκουν στο τώρα ή στο εδώ, δεν νιώθει ποιος είναι και γιατί. Και σκέψου ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο, του οποίου οι προβληματισμοί ξεκινάνε με την πρωινή τυρόπιττα και λήγουν με την τελευταία μπύρα της ημέρας. Τι τον έχει πιάσει λοιπόν και τα έβαλε με τα ερωτήματα της κβαντομηχανικής και τη γάτα του Σρέντιγκερ; Ποιός τον κάλεσε για ομιλητή στο φετινό παγκόσμιο συνέδριο της αφρόκρεμας του επιστημονικού κόσμου; Τι θα έπρεπε να φορέσει αν έπρεπε να ανέβει στο πόντιουμ σε μια τέτοια περίσταση; Γιατί αυτή η λούπα δε λέει να σβήσει από τα αυτιά του;

Κι ενώ η σκιά του χορεύει στις βρώμικες πλάκες του πεζοδρομίου άυλη και ξέγνοιαστη, αυτός ξαφνικά αισθάνεται ότι κάτι συμβαίνει, κάπου οφείλεται αυτή η παράξενη αίσθηση και τα φίδια που τον έχουν ζώσει, σύντομα θα φανερώσουν το μήλο που φυλάνε. Χωρίς να ξέρει γιατί, σηκώνει το βλέμμα του στον ουρανό μ’ αυτήν την ηλίθια, τετριμμένη έκφραση αναμονής για κάτι μεγάλο. Σα να μην έφτανε η όλη μυστηριακή ατμόσφαιρα, εντελώς φυσικά και ατάραχα, παρατηρεί τον ουρανό ν’ αλλάζει χρώματα, από μαύρο σε μωβ, από μπλε σε γαλάζιο. Τότε είναι που ένας πελώριος Αετός διασχίζει τον ψυχρό, λεπτό αέρα και καθώς γεμίζει την εικόνα με την επιβλητική του παρουσία, σταματάει αιωρούμενος μπροστά του και με μια απαλή κίνηση τον ακουμπάει με τη φτερούγα του, διαλύοντας την πλαστική έκφραση του προσώπου του. Τα μάτια του Αετού φλογίζουν εξαγνιστικά και η καρδιά του εμπνέει ηρεμία, επιβάλλοντας Ειρήνη με το ρυθμό και τον γλυκό της τόνο. Η μπάλα χάνεται επισήμως και ο διαιτητής σφυρίζει τη διακοπή του αγώνα. Θα έχουμε καθυστερήσεις.

Παραμένει ακίνητος, υπνωτισμένος, μπροστά στον Αετό, ανήμπορος να απαγορεύσει σε ένα δάκρυ να κυλήσει. Παγωμένος αέρας φυσάει στο πρόσωπό του, χωρίς να παρασέρνει τα χαρτιά του δρόμου ή τις τέντες των λιγοστών κλειδαμπαρωμένων καταστημάτων, μόνο το πρόσωπό του, και το ίχνος απ’ το δάκρυ καίει και παγώνει το δέρμα του, κυλώντας προς το ακάνθινο δάσος από τα κοντοκομμένα γένια του. Μπροστά στο πελώριο πουλί αισθάνεται σαν πιτσιρίκος, που παρακαλάει τον πατέρα του να παίξουν baseball, μια εικόνα πολύ οικεία αν έχεις μεγαλώσει με αμερικάνικα sitcoms. Το στόμα του Αετού ανοίγει και κλείνει ακατάπαυστα, χωρίς ήχο. Εκείνος ακούει, φαντάζεται, λαμβάνει, ποιός ξέρει ακριβώς τι, συμπιεσμένες φράσεις, άγνωστες λέξεις και κωδικούς θαμμένους στις βάσεις των πυραμίδων ή στην Ατλαντίδα, εκεί που όλα τα μεγάλα μυστικά της ανθρωπότητας πρέπει, λογικά, να είναι θαμμένα. Ανείπωτες προεκτάσεις της ιστορίας και απόρρητα σενάρια επιστημονικής φαντασίας, που ίσως να έχουν ήδη γυριστεί σε ταινία, όλα αποκαλύπτονται σε αυτόν από ένα τεράστιο αρπακτικό πουλί. Αυτή τη στιγμή είναι ένα με το σύμπαν – μόνο ακούει και αφομοιώνει. Η ένταση της μορφής του Αετού εκμηδενίζει τη θέλησή του και κάθεται και ακούει για ώρες, ίσως μέρες, ίσως και χρόνια. Άλλωστε ποιος ξέρει πώς μετριέται ο χρόνος στη λήθη, στα όνειρα, στην αυταρχική Μοναρχία του Υποσυνειδήτου;

Η ώρα πήγε δωδεκάμιση και επιτέλους το κλειδί γυρίζει σαν το μαχαίρι του Τζακ, αργά και βασανιστικά, μέσα στο στομάχι της εξώπορτας. Η πύλη ανοίγει και ο άσχημος Έξω Κόσμος λαμβάνει την εντολή εξώσεως απ’ τους δικηγόρους του. Είναι εξαντλημένος, αλλά τώρα είναι στο σπίτι του, η γνώριμη εικόνα του αναπαυτικού καναπέ τού προκαλεί μια αβίαστη ευφορία. Ακουμπάει τα κλειδιά πάνω στο ράφι με το τηλέφωνο, εκεί ακριβώς που τα αφήνει κάθε μέρα, προτού βουλιάξει στον καναπέ, ενώ με μια ακόμα μηχανική κίνηση ανοίγει την τηλεόραση με το τηλεκοντρόλ που είναι σφηνωμένο ανάμεσα στα μαξιλάρια, στο ίδιο ακριβώς σημείο όπως κάθε μέρα. Επανάληψη της αγαπημένης του αμερικάνικης κωμικής σειράς, συγκεκριμένα το επεισόδιο με τον πιτσιρικά που θέλει να μάθει baseball. Τα μάτια του γουρλώνουν για μια στιγμή, καθώς διατάζει τον εγκέφαλό του να κάνει μια σύντομη και διεισδυτική ανίχνευση στο φλοιό, για πληροφορίες και διαχωρισμό των πραγματικών αναμνήσεων από τις παραισθήσεις της βραδιάς. Αδύνατον να βγει συμπέρασμα, «να θυμηθώ να κάνω defragment στο δίσκο σύντομα». Αλλάζει κανάλι και το αφήνει σε διαφημίσεις. Το screen saver αναλαμβάνει το νανούρισμα του λειτουργικού συστήματός του και το τροφοδοτικό ρίχνει επιτέλους στροφές. Αφήνεται σ’ έναν ύπνο καταχρηστικό κι ανεύθυνο, προσποιούμενος ότι «δεν είδε, δεν άκουσε τίποτα». Και ενώ τα μάτια του έχουν σχεδόν κλείσει, στην οθόνη το διαφημιστικό διάλειμμα τελειώνει. Το ντοκυμαντέρ για τον Φιλιππινέζικο Αετό που απειλείται με εξαφάνιση, συνεχίζει.

Advertisements
Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

2 thoughts on “Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

  1. mar. says:

    μου θυμίζει λίγο μια ιστοριούλα από το εξορία και βασίλειο του καμύ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s