ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ Η ΘΛΙΨΗ

Είναι εντυπωσιακό το πόσο αδύνατο είναι να κρύψει κανείς τη θλίψη του από τη μητέρα του. Τα μάτια της μητέρας βλέπουν μέσα σου, πίσω από το βλέμμα που έχεις τελειοποιήσει να μην προδίδει τίποτα, αυτό που σε έχει βγάλει ασπροπρόσωπο σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση. Βλέπει ακόμα και πέρα από την έκφραση που συγκρατείς με κάθε σου δύναμη, αυτή που έχεις τόσο περίτεχνα σμιλέψει σαν σε γύψο, “τη μάσκα που κρύβεις κάτω απ’ τη μάσκα που φοράς”. Η μητέρα σου τα βλέπει και τα ξέρει όλα, πριν της τα πεις, πριν μαρτυρήσεις.

Το θέμα όμως είναι πώς το κάνει αυτό; Το κάνει απλά επειδή σε γέννησε; Ή επειδή εσύ, σε ένα υποσυνειδησιακό επίπεδο, θέλεις να προδοθείς και αφήνεσαι, παρ’ ότι απέναντι σε οποιονδήποτε άλλο, δε θα άφηνες ούτε υπόνοια να ξεγλιστρήσει για το τι συμβαίνει μέσα σου; Το θέμα είναι πώς λειτουργεί τελικά η ανθρώπινη ψυχή, πώς επικοινωνεί, ή τελοσπάντων αν είναι τόσο δύσκολο να καταλάβεις πώς λειτουργεί γενικά, ας καταλάβεις επιτέλους έστω πώς λειτουργεί η δική σου. Και εκεί είναι το ζουμί αγαπητέ, εκεί είναι η σάλτσα. Δε θα καταλάβεις ποτέ πώς λειτουργεί η ψυχή, δε θα είσαι ποτέ σίγουρος για τις αναθυμιάσεις που θα σκάσουν μετά από μια εμπειρία, μια διαπίστωση, μια κατάσταση. Μόνο εικασίες μπορείς να κάνεις και προβλέψεις, βασιζόμενος στη λογική των προηγούμενων εμπειριών και των συμπερασμάτων που προκύπτουν. Και πάλι όμως σίγουρος δε μπορείς να είσαι, όλα αλλάζουν και τίποτα δεν είναι σταθερό, κανείς δε σου υπογράφει ότι μια εμπειρία είναι ίδια με την άλλη, άρα και το αντίκτυπο στην ψυχή σου. Είναι ένα μαύρο κουτί, το οποίο σου δόθηκε χωρίς το κλειδί του. Μπορείς να το ταρακουνήσεις, ελπίζοντας ότι από τον ήχο του περιεχομένου του, θα μπορέσεις να συμπεράνεις τι είναι αυτό. Μπορείς και να δοκιμάσεις να το ξεκλειδώσεις με τη βία, αλλά το μόνο που θα καταφέρεις, θα είναι ίσως να δεις μέσα από καμιά χαραμάδα κάποια σκοτεινή γωνιά του, με το τίμημα κάποιας μόνιμης γρατζουνιάς εκεί, κοντά στην κλειδαριά του. Και ξέρεις, αυτές οι ουλές κοντά στην κλειδαριά πονάνε περισσότερο.

Με άλλα λόγια αγαπητέ, η ψυχή δε σου ανήκει, δεν είναι κτήμα σου να το σκάψεις όπως θες. Η ψυχή σου είναι κομμάτι από τ’ άστρα ή και πνοή θεού ας πούμε, οπότε καλά θα κάνεις να την αφήσεις ήσυχη, γιατί γρατζουνιέται εύκολα.

Advertisements
ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ Η ΘΛΙΨΗ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s