ΜΑΡΙΑ

Είχε το πιο κοινότοπο όνομα στον τρίτο εσωτερικό πλανήτη του Ηλιακού συστήματος. Στην Γη το όνομα Μαρία, από την εποχή που ο Ιάσων ή Ιησούς τα έκανε όλα λίμπα μπροστά στο Εμπορικό Κέντρο της Ιερουσαλήμ, είχε γίνει ανάρπαστο μεταξύ των θηλυκών μελών του ανθρώπινου είδους. Ήταν το όνομα της μητέρας του Μεσσία, όχι μαλακίες. Επί δύο χιλιάδες έτη οι μισοί περίπου άνθρωποι -οι υπερβολές υπηρετούν τους σκοπούς του κειμένου- ονόμαζαν τα κορίτσια τους Μαρίες. Σύντομο, εύηχο και συνειρμικά αγνό.

Τη συνάντησε πρώτη φορά έξω από ένα τζαζ μπαρ. Ήταν με την αδελφή της κι άλλο ένα άτομο, που δεν πρόφτασε ποτέ να αποτυπώσει στη μνήμη του. Και την αδελφή της θαύμα ήταν που την πρόσεξε, αν δε μοιάζαν τόσο μπορεί και να την αγνοούσε εξ ίσου. Τόση εντύπωση του έκανε. Ήταν τόσο ντελικάτη και λαμπερή, που τον έκανε να χάσει το συνήθως ακαταμάχητο ταλέντο του στα λόγια. Μια βραδυά μούγκα. Το πώς κατέληξαν το ίδιο πρωί να βουτάνε στην παραλία της Σαρωνίδας γυμνοί, απολαμβάνοντας την ερημιά του κρύου Οκτώβρη, ένας Ιησούς το ξέρει και αυτός αγνοείται, αφού πτώμα δεν εβρέθη και οι μάρτυρες κατηγορούνται για μυθοπλασία.

Τον συνεπήρε. Έχασε τη μπάλα που λένε και οι γεννηθέντες επί Ανδρέα Παπανδρέου, μέγα αναμορφωτή της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας των Νοτίων Βαλκανίων. Επαιξε και έχασε, όπως είπε και ο κολλητός του, ο Τζέι-τζέι Φυτράκης, τυροκόμος στο επάγγελμα. “Φίλε μου με τέτοιο θηλυκό δεν μπλέκεις εκτός κι αν πας για γάμο και τη δέσεις στο μπαμ να ησυχάσεις, γιατί αλλιώς θα σε δέσει αυτή και μάλιστα χειροπόδαρα”. Εννοούσε ότι η Μαρία εκτός από όμορφη και μπλαμπλα σεξ εν δε σίτυ, ήταν και έξυπνη με το ούτως ή άλλως γυναικείο χάρισμα της διεισδυτικής διαίσθησης, ντοπαρισμένο σε δυσθεώρητα ύψη. Ηταν θέμα χρόνου να χρησιμοποιήσει τις μαγικές της δυνάμεις και να συνθλίψει κάθε άμυνά του, αφήνοντάς τον στο έλεος των συναισθημάτων του και της έντονης έλξης που του προκαλούσε η παρουσία της. Έπρεπε να ισιώσει. Έπρεπε να βρει το εναλλακτικό σχέδιο διαφυγής, είχε τρομοκρατηθεί, όπως όταν πιτσιρικάς είχε κρύψει τις τσόντες κάτω από το στρώμα του μεγάλου του αδελφού, για να μην τις βρει η γιαγιά του που είχε βαρύ χέρι. Μα πόσο αδύναμος ένιωθε. Πόσο έρμαιο.. να μια λέξη που ποτέ δε φανταζόταν ότι θα χρησιμοποιούσε για τον εαυτό του. Ακούγεται κάπως.

Σκεφτόταν για μέρες. Έβλεπε ταινίες, ψαγμένες και μη, αναζητώντας την απάντηση στο πρόβλημά του, μέσα στα έργα του ανθρώπινου πολιτισμού. Πώς ξεφεύγεις από την ανάγκη σου να είσαι με μια γυναίκα τόσο επικίνδυνη; Στις περισσότερες ταινίες η αυλαία έπεφτε με τον κλισέ γάμο. Δεν ήταν για τέτοια, η απώλεια της ελευθερίας του και του προσωπικού του χώρου τον τρόμαζε ακόμα περισσότερο. Σε κάποιες άλλες ταινίες ο ήρωας, ή ο αντι-ήρωας, κατέληγε μόνος, αλκοολικός, παραδομένος στο θαυμαστό κόσμο της μοναξιάς. Υπήρχαν και μερικές ιστορίες όπου όλα τελείωναν με έναν ξεγυρισμένο φόνο. Αυτές, η αλήθεια είναι, του φάνηκαν ως οι λιγότερο επίπονες. Μια αβίαστη ηρεμία ακολουθούσε το θάνατο του ατίθασου, ανεξέλεγκτου θηλυκού, ακόμα κι όταν ο σκοτεινός εκδικητής – αρσενικός μονομάχος κατέληγε στο φρέσκο. Αυτό ήταν λοιπόν, θα τη σκότωνε!

Περίμενε υπομονετικά στο δρομάκι πίσω από το κτίριο που νοίκιαζε το διαμέρισμά της. Μόλις το φως του υπνοδωματίου άναψε, άρχισε να σκαρφαλώνει τη νερατζιά που ίσα έφτανε μέχρι την άκρη του μπαλκονιού. Ηταν σκοτεινά και καθημερινή, όλοι οι γείτονες κοιμόντουσαν και η κυρία είχε αργήσει ούτως ή άλλως να γυρίσει. Ποιος ξέρει που γύρναγε μέχρι τώρα, η ζήλεια του έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή της για λίγο, πριν χαθεί πάλι κάτω από το πέπλο των φονικών του ενστίκτων, που είχαν αρχίσει να κοχλάζουν. Όταν έφτασε στο μπαλκονάκι συνειδητοποίησε ότι είχε να μπει σε εκείνο το δωμάτιο πάνω από μια βδομάδα, από την τελευταία φορά που την είδε, πριν της πει να χωρίσουν. Εκείνη είχε κλάψει μετά, αλλά αυτός δεν τα έχαφτε αυτά. Ήταν πεπεισμένος ότι έπρεπε να τελειώνει μια και καλή μαζί της και να αποκοπεί από την επιρροή της για πάντα. Τον είχε παρακαλέσει να το ξανασκεφτεί, αλλά εκείνος απτόητος, βράχος, ήταν σίγουρος ότι ο αέρας της ελευθερίας ήταν το μόνο που είχε ανάγκη. Τα μάγια της έπρεπε να τελειώσουν και έτσι έφυγε, με το κεφάλι ψηλά, σίγουρος για την ορθότητα της απόφασής του. Και νάτος εδώ μια βδομάδα μετά, έτοιμος να ορμήσει και να τη στραγγαλίσει, πάνω στο κρεβάτι που είχε νιώσει να λιγοθυμάει από ηδονή.

Την παρακολούθησε για λίγη ώρα, ελπίζοντας ότι θα έβρισκε το κουράγιο να επιτεθεί, μα ήταν αδύνατο. Ήταν αξιολάτρευτη. Πηγαινοερχόταν αλλάζοντας, πίνοντας κάτι σε μια κούπα, πιάνοντας και αφήνοντας τα μαλλιά της, μέσα έξω στο μπάνιο, για να καταλήξει κάτω από τα σκεπάσματα με το αγαπημένο της βιβλίο -που το είχε γράψει μια πεθαμένη γκόμενα που υποτίθεται ήταν πολύ φεμινίστρια κι έτσι- για λίγη ώρα πρoτού σβήσει το φως για να αποκοιμηθεί. Μόλις γύρισε πλευρό και δε μπορούσε πλεόν να τη διακρίνει από το παράθυρο, ο επίδοξος φονιάς απελπίστηκε. Ένιωσε τη θέληση του σιγά σιγά να λυγίζει, το μένος του είχε ατονήσει επικίνδυνα στη θέα αυτού του πλάσματος που αναπαυόταν. Και τότε ξαφνικά το φως της ξανάναψε και την είδε να ψάχνει για το κινητό της δίπλα στο κρεβάτι. Το πήρε στα χέρια της και πληκτρολόγησε ένα μήνυμα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε στην τσέπη του τη δόνηση του δικού του τηλεφώνου. Του κόπηκε η αναπνοή. Μέσα στο δωμάτιο εκείνη ξαναέσβησε το φως και έμεινε ακίνητη ανάσκελα. Έβγαλε το κινητό του από την τσέπη και κόντεψε να χάσει την ισορροπία του από την υπερένταση, όταν είδε ότι του είχε στείλει μόλις “Μου λείπεις θα ήθελα να ήσουν εδώ”. Έπνιξε μια μικρή κραυγή χαράς, πριν καβαλήσει και πάλι το κάγκελο του μπαλκονιού, για να κατέβει στο δρομάκι μέσω της νερατζιάς με σβελτάδα ιαγουάρου – άλλη μια υπερβολή που εξυπερετεί τους ίδιους σκοπούς.

Έτρεξε να κάνει τον κύκλο του τετραγώνου για να βρεθεί στην κεντρική είσοδο του κτιρίου, που ήταν από την άλλη πλευρά. Να της χτυπήσει με όλη του τη δύναμη ώσπου το κόμβιον του κουδουνιού να βγεί από την άλλη πλευρά του τοίχου. Έτρεχε σκεπτόμενος όλα τα ερωτικά παιχνίδια που θα της έκανε, όλες τις χειρονομίες, όλα τα λόγια που θα της ψιθύριζε στο δεξί αυτί, που ήταν το αγαπημένο του. Ήθελε να τη σφίξει στην αγκαλιά του, να της φωνάξει ότι την αγαπάει, εν ανάγκη να της προτείνει και να παντρευτούν. Ήταν τόσο θολωμένος, που δεν είδε το πατημένο νεράτζι δίπλα στα μαρμάρινα σκαλιά της κεντρικής εισόδου. Οι χυμοί του ζουμερού και αρκετά υποτιμημένου αυτού καρπού, που συναντάει κανείς σε αφθονία στο κέντρο της Αθήνας, οδήγησαν το κρανίο του ερωτευμένου νέου, μέσω μιας θεαματικής βουτιάς, σε κατα μέτωπον σύγκρουση με το δεύτερο σκαλί της σκάλας από το τέλος και συγκεκριμένα με την εξωτερική του κόγχη. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε ποιός από τους δύο έχασε αυτή την άνιση και πολύ σύντομη μάχη, αρκεί να πούμε ότι η ήττα ήταν συντριπτική και απέκλεισε κάθε ελπίδα για ρεβάνς, εκτός κι αν εκείνοι οι μάρτυρες που λένε ότι είδαν τον Τζίζους Κράιστ Σούπερσταρ να χασμουριέται την τρίτη μέρα, λέγαν αλήθεια και η επιστροφή από τον αγύριστο είναι κάτι το δυνατόν. Για την ώρα το νεκροτομείο του Λαϊκού νοσοκομείου στο οποίο τον μετέφεραν, αποτελεί την προσωρινή του κατοικία. (Αν πρέπει να εξηγήσουμε και τα ασήμαντα, ας πούμε απλά ότι ένας περαστικός που είχε βγάλει το σκύλο του μια μεταμεσονύκτια βόλτα, είδε τον νέο μέσα στα αίματα και φώναξε το ΕΚΑΒ να τον παραλάβει. Μισή ώρα μετά ήταν ασφαλής μέσα στο ψυγείο του. Φτάνει.)

Το πρωί η Μαρία βγήκε στο δρόμο με έναν ελαφρύ πονοκέφαλο. Καθώς περπατούσε βιαστική προς το γραφείο της εργασίας της, σκεφτόταν τα εξής δύο πράγματα: πρώτον ότι πρέπει να κόψει τα ξενύχτια τις καθημερινές, γιατί την κουράζουν περισσότερο από ότι τη διασκεδάζουν, και δεύτερον ότι δεν πρέπει να στέλνει μηνύματα σε στιγμές που η κρίση της θολώνει από ανασφάλειες και μοναξιά. Αρκετή υπομονή είχε δείξει στον ξεροκέφαλο, εγωκεντρικό πρώην της. Δε θα του έδινε άλλη ευκαιρία τόσο εύκολα. Άσε που δεν απάντησε ποτέ το γαϊδούρι.

Advertisements
ΜΑΡΙΑ

2 thoughts on “ΜΑΡΙΑ

  1. Τίμα την Μαρία σου. λοιπόν, “… ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης.”…
    ;-)

    Πολύ καλογραμμένο – ΚΑΙ σασπένς ΚΑΙ ηθικό δίδαγμα!

  2. avenger says:

    αν λοιπόν όλα αυτά έχουν έστω και ένα δείγμα αλήθειας δεν μένει παρά να περιμένεις το νεράντζι να πάρει την εκδίκησή του… so fucking sad…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s